Eigenlijk heb ik ook nog slaapschade in te halen, maar ik ben nog wakker en deze blogpost is dringend, want ik wil nog reclame maken voor iets wat op zijn laatste beentjes loopt!

Een dubbeltje Lokerse Feesten

We zijn 2 dagen naar de Lokerse Feesten geweest en tegen alle verwachtingen in, heb ik enkel Peter Doherty onthouden. Hij stuurde voor één keer niet zijn kat, maar zette zelf, in zijn eentje, een héél goed show neer! Hij zette ook nog eens al zijn idiote wannabees voor aap door zijn, tot ergernis gekopieerde hoedje en costumvest, thuis te laten! Hij gaf het publiek ook nog eens de goede raad om geen drugs te gebruiken en ze gewoon aan hem af te geven.

Verder leerden we ook dat ik behoorlijk goed willekeurig vallende stokskes kon vangen van BASE, mijn schat er enorm marginaal kan uitzien met een coca-cola tattoo op haar arm, dat we allebei veel te klein zijn om tennisballen te vangen die door een kanon afgeschoten werden door William Lawsons himself en dat wat oudere artiesten zoals Orbital en Etienne de Crecy, even oude, vreemd dansende mensen uit hun huizen lokt. Etienne de Crecy had trouwens een wel héél opmerkelijke constructie mee!

Rust in het park

Na 2 keer laat uit te gaan tijdens de werkweek, zijn we de zondag daarop gaan crashen in het Astridpark (aan de Visserij langs de Lousbergskaai). Heel gezellig, zeker voor jonge gezinnen, maar voor de rest ook, met eten (fruit, taart, koekskes, croques, …) en drinken (echt lekkere vlierbessen bionade, maar ook gewoon vedetjes, koffie, …) en zetels om in te liggen en een Human Sjoelbak, waar Luc De Vos meestal het goede voorbeeld geeft. En hiervoor wil ik nog snel eens reclame maken, want het is elke zondag van augustus, dus dit weekend is het de laatste keer!

Hier is nog leven! De mens achter deze blog leeft zelfs nog meer dan ooit te voren! Daarom ga ik in stukjes de afgelopen maand bijbenen om daarna terug mijn blogje de aandacht te geven die het verdient.

#1 De Alpen

Ongeveer een maand geleden trokken mijn schat en ik naar de Alpen om op avontuur te gaan in de bergen. De doorrit op zich was al een groot avontuur met een tussentijdse overnachten in iemands voortuin (per ongeluk), een lege tank, het aansnijden van stijle, smalle haarspeldbochten en het aanrijden van een weerloze boom. Op dat moment vonden we onszelf ontzettend avontuurlijk bezig. Zelf na de eerste dag keken we nog vrolijk na wat rotsformaties van een grote 10 meter op te klimmen.

De 2 volgende dagen overtrokken onze gezichten al  nadat we 2 dagen lang 50km over bergtoppen liepen door Le Parc National Des Ecrins ^wiki en mijn schat dat waarimpel nog deed met hielen die tot op het weefsel open lagen. Wie ooit ook naar de Alpen willen trekken met nieuwe wandelschoenen, test deze eerst een weekendje in de Ardennen, uw lieving is niet de gepaste biotoop om wandelschoenen in te lopen!

Na een rustdagje voor uitgebreide voetverzorging en mentale voorbereiding op de volgende beproeving, kwamen we om 4u ‘s ochtends kreunend uit onze tent. We reden in het donker naar de voet van de Glacier Blanc ^wiki om deze eerst 4 uur te beklimmen tot we aan de feitelijk gletsjer aan kwamen. Daar deden we onze gevaarlijk scherpe schoenen aan, hanteerden we ons pikhouweel en leerden we de basistechnieken.

Op de laatste dag beklommen we nog Via Ferrata Style ^wiki deze bergflank voor gevorderden (foto).

Bij de terugweg namen we terug een tussenstop, maar deze keer in Chalon Sur Saône waar ik 2 jaar geleden ook al kwam om even de sfeer op te snuiven van het straattheaterfestival Chalon Dans La Rue en om daarna mijn maag te vullen bij L’Emile Brochettes, een aanrader voor als je in de streek bent!

Deze bergsportweek was een prachtig aanbod van Joker en vakkundig uitgevoerd door Cimarron!

Flickr Polaroids

^{Myle op een rotsformatie.}

^{Die kleine puntjes in het midden, dat zijn wij!}

^{Edelweiss (Leontopodium alpinum)}

^{Kloofjes waar we af en toe over moesten springen.}

^{Dodelijk schoensel.}

^{Rechtsonderaan op die flank, dat zijn wij!}

[+ update music]