… dat kon mijn auto vorige week plots niet meer. Maar ik nu wel …

Achteruit

Vorige week was dus plots mijn auto (aka Pol de bol) een beetje stuk. Als was het een truc van David Copperfield, waren mijn versnellingen als bij toverslag verdwenen en draaide het rijvermogen van Pol danig in de soep. (Maar zelf in soep, had mijn pook meer weerstand gekend.) Vakkundig opende ik mijn moterkap en plaatste ik mijn auto handmatig in 3e versnelling. Daarmee moest ik het dan ook stellen om tot bij mijn garagehouder te geraken (35km?), met veel gevloek op elk rood licht die mijn weg kruiste. Ik miste op die dag al zowiezo haar feestje, maar ik kon ook nog eens niet de eer van mijn werk verdedigen op het jaarlijks beachvolleybaltornooi.

Het werd tijdens de week echter allemaal terug goed gemaakt met squashen, een heel goed filmpje en een lekkere bananachoc milkshake. Jammergenoeg werd Kwik dit weekend nog gestolen, maar ik zal een waardige vervanger zoeken als nieuw vriendje van Aardbei (die op haar beurt de vervanger is van Bloem)

Nu

… vandaag, hebben we de spookstad Doel bezocht. Het leek ons leuk om er eens fotografisch op uit te leven. Maar het dorpje trekt tegenwoordig blijkbaar veel (ramp)toeristen aan. Het is eigenlijk helemaal zo doods niet meer. We zijn er ook niet lang gebleven. Maar op de terugweg hebben we wel nog Tjilp gered! Die zit nu veilig bij de vogeldokter en hopelijk wordt hij snel beter.

Vooruit

Volgend weekend … dan vertrekken we naar de Alpen! Daar gaan we op ongeveer 4km hoog ons enkels gaan omslaan, de gloednieuwe Alpen-gear uittesten en in onze 3 sterren tent slapen! Hopelijk een waardig alternatief voor het feestgedruis die hier stilletjesaan al terug op gang begint te komen.

Deze dag heeft zich beperkt tot 2 films: Hancock en In Bruges. Hancock was goed! Beter dan verwacht. en In Bruges is goed omdat ik Brugge ken. Maar ik kan vermoeden dat buitenlanders het een saaie film vinden.

Wat er straks te gebeuren valt … ik weet het zelf nog niet …

Net gezien en extreem goedgekeurd! Ik vreesde dat het misschien wat te speciale stijl ging zijn en saai, door enkel zwart wit tekeningen. Maar ‘t is echt wel een fijne film! Over een liberaal gezin in Iran en het conflict met Irak en later de inmenging van het Westen. Geen politiek zwaargewicht maar geeft volgens mij wel een sfeerbeeld, maar dan wel héééél luchtig. Een aanrader! Oja, de punten, 10/10 jawel!

Normaalgezien was zondag een leuk uitstap naar zee geworden. Maar dat is letterlijk een beetje in het water gevallen. Dus hebben ik en L. er een gezellige filmnamiddag van gemaakt. Tot kaarsen toe … ja ik was jaloers. Ik wil ook een eigen stek waar ik kaarsjes overal rond kan zetten zonder dat ik moet vrezen voor beddegoed of papierstappels die in vlammen op gaan. Kort gezegd, ‘t is hier te klein. Maar dus de films …

1. Painted Veil [6/10]
Edward Norton en Naomi Watts … dat moet wel een goei film worden, denk je dan. En eigenlijk was hij best wel goed. Maar hij ging zoooo ééénorm traag vooruit. Maar wel een supermooi liedje er in waar ik toch al een hele avond mee in mijn hoofd zit.

2. Music & Lyrics [6/10]
Bwah ja. Leuk, maar zo kunnen ze er duizenden maken. We hebben er danmaar een spelletje “raad de plot-wending” van gemaakt.

3. Dagen zonder lief [4/10]
*Zucht* … elke film die op mijn verlanglijstje staat, wil ik uitkijken. Ook al lijkt die pokkesaai en wordt het lastig naar het midden toe. Ik wil hem op het einde met recht en rede slecht vinden. En hier was het geval. Heb ik een probleem met “Antwerpse” films ofmet de karakters in die films? Ik baseer me maar op 2 films: deze en “Anyway The Wind Blows”, dus het is maar een wankele opmerking die ik maak. Sommige zullen me nu misschien een cultuurbarbaar vinden. Zeker nu hier zo demonstratief na elkaar staat dat Music & Lyrics (pure stationsroman) 2 punten meer krijgt dan Dagen zonder lief. Maar ik heb het niet voor personages die gedrogeerd lijken en er een dito conversatietempo op nahouden en na meer dan een uur nog steeds behoorlijk wat inhoud missen.

Jup, hij zag er veel belovend uit en dat was hij uiteindelijk ook. Een film lang zitten glimlachen en grinikken. Niet bulderlachen, maar wel héél fijn en soms verrassend en marginaal romantisch. Oftewel ip ze Gèns, Wried Weis Wààr! We zijn gul, maar ‘t is verdiend. 9/10.

Blijkbaar ken ik meer van David Lynch dan ik dacht. Nog steeds weinig drang om fan te worden, maar hij blijft toch een meester in het plaatsen van muziek. Dus daarom deze kleine update.

• Mullholand Drive : Rebekah Del Rio – Llorando
• Lost Highway : This Mortal Coil – Song To The Siren
• Twin Peaks : Baldamenti – Twin Peaks Theme
• The Elephant Man : Samuel Barber – Adagio for Strings, op.11

Dankjewel Mirthe & Linn.

Ik ben geen grote fan David Lynch. Of beter omschreven: Ik moet maar eens foute drugs gaan uitproberen om enige vorm van appreciatie op te brengen voor zijn werk. Maar telkens weet hij er één prachtige song in te stoppen.

Mullholand Drive : Rebekah Del Rio – Llorando

Lost Highway : This Mortal Coil – Song To The Siren

Twin Peaks : Baldamenti – Twin Peaks Theme (dankjewel Mirthe)

Er zijn terug heel wat films de revue gepasseerd en enkel hebben daarbij een opmerkelijk score gehaald dus die krijgen dan ook een postje helemaal voor hen zelf!

Angel A [9/10]
Oui, en français! En daarmee meteen ook een goed ingrediënt voor een goeie film. Ik moet enkel nog even op zoek gaan naar een fanclub van Luc Besson want ik smaak zijn films wel (Taxi 1-2-3-4, Transporter 1-2, Léon) Oh en deze film … jah, speciaal, dat op zijn minst, grappig héél zeker, romantisch, dromerig, fantasie, en … een knappe hoofdrolspeelster. Ik heb mezelf niet aan haar sigaret gestoord! Het paste zoooo perfect bij haar rol.

Asterix & Obelix II [9/10]
Et on se continue en français! En terug met deze grapjas. Verplicht met een half oor het frans volgen en niet ten volle de ondertitels lezen of je mist de helft van de moppen. En verder is ‘t vooral gieren en brullen met verrassende namen zoals, “gimmiukis”, “indemix”, “cartapus”, “antivirus”, …

[+ update sport & movie]

Jup, de blog in een vers pakje … dus RSS lezers, klik op de link en ga eens gaan kijken.

De eerste interface die ik zelf helemaal gemaakt heb!!! Het zit nog tjokvol fouten die er deze week zouden moeten uitgaan. Als er dan nog fouten zijn moet je maar eens keihard aan mijn haar trekken en roepen van “ey! ventje! azwo nie hé!” …

Wat je zeker eens moeten proberen zijn mijn tabs bovenaan. Jup, op het eerste vlak zien ze er niet zo uitdagend uit, maar ik ben er al een beetje verslaafd aan. Als ik weer werk heb en tijd over hebt, dan ga ik mijn postjes zelf misschien ook eens wat laten bewegen … i do no, just enjoy …

Ah ja, en tijdens al dat knutsel werk kijk ik natuurlijk naar Films.

Broken English [8/10]
Best wel schone film. Waarschijnlijk door het herkenbaar wanhopige hoofdpersonage die op het einde een mooie levenswijsheid krijgt waar ik waarschijnlijk zelf ook wel wat aan heb.

Brooklyn Rules [8/10]
Eigenlijk niet zo bijzonder. Waarschijnlijk maar een 6 of een 5 waard. Maar met Mena Suvari kan een filmmaker mij omkopen. Ze speelt zelf niet eens zo’n belangrijke rol.

Civic Duty [6/10]
Zot worden in Amerika, voor als je ‘t al niet bent, met dank aan Bush zijn jacht op terrorisme. Eentje die waarschijnlijk Amerikanen aan het denken zet, maar wat voor de meeste Europese mensen niets nieuws onder de zon is.

Déjà vu [7/10]
De filmmaker is waarschijnlijk fan van Einstein, maar zoals zoveel mensen slaagt hij er niet in Einsteins relativeit van tijd en ruimte uit te leggen en bouwt hij er maar losjes een verhaal op. Maar als je je daar niet aan stoort, best een fijne film.

Freedom Writers [4/10]
Bah, de zoveelste “i can change the world” film waar een overdreven gedreven leerkracht probleemjongeren probeert te helpen. Zoveelste kopie dus van Dangerous Minds.

Voor wie tijd over heeft (2uur) en in de mood is om naar een lange reportage te luisteren. Over het christendom, 911, Amerika, … Ik ben beginnen kijken uit verveling tijdens het ontwerpen maar heb er toch behoorlijk wat van opgevangen. Enkel voor mensen die open-minded zijn. Neem deze reportage niet als waar aan, maar zet toch even de algemeen aangenomen “waarheid” in twijfel.